"Βαπτίζεται ο δούλος Του Θεού Αργύρης..."

Πάνε τέσσερα χρόνια από τον θάνατο του θείου Αργύρη. Αν και "απών" ο θείος, όλοι ζούσαν εκείνη την στιγμή με την ενθύμηση του, σαν να ήταν και εκείνος εκεί δίπλα, καθισμένος σε μια καρέκλα. Ήταν βλέπετε τα βαφτίσια του εγγονού του, του Αργυράκη! Στην εκκλησία της Βάρης, εκεί ήταν όλοι μαζεμένοι για να τελέσουν το ιερό μυστήριο του Βαπτίσματος... Όλα κυλούσαν ομαλά στην σεμνή αυτή τελετή, μέχρι την στιγμή της κατάδυσης. Ο παπά-Δαβίδ ενώ εκφωνούσε: "Βαπτίζεται ο δούλος Του..." διακόπτεται από μία βροντερή και σταθερή φωνή, η οποία διαπέρασε όλους τους καλεσμένους, σηκώνοντάς τους την τρίχα κάγκελο από το δέος: "Αργύρης" αναφώνησε ο άγνωστος αυτός, κρύβοντας την ανωνυμία του στο πλήθος. Αμέσως όλοι αναρωτιούνται από που ήρθε αυτή η φωνή, ποιος ήταν αυτός που διέκοψε τον παπά να συνεχίσει την φράση του. Κάποιοι δάκρυσαν. Ήταν ο παππούς ο Κώστας, γείτονας και καλύτερος φίλος του μακαριστού...